Min første baby

Saga har byrja å skrelle klementinene sine sjølv. Jostein og eg såg på kvarandre i sjokk for nokre dagar sidan då ho sat ved eit bord, utan noko fanfare, og skrella ei klementin som om det var ingenting.

Når skjedde det? Og når vart håret hennar så langt i nakken, forresten? Og når vart den pysjen for liten? Og kvifor kan ho å sei ordet youtube? Og kvifor kan ho å synga den Baby Shark-sangen som eg berre har oppfatta i periferien at den finst? Og kven har lært ho å perla perler på ei snor med sylskarp presisjon?

Det var jo nettopp. At ho leita etter brystet mellom oss i senga, i mørket, gjennom natta. Den vesle munnen som kastar seg imot skeia med babygraut, eg har vispa ut absolutt alle klumpar. Tommelfinger og peikefinger som øver seg på å plukka opp brødbitar og bananbitar, bananbitane er glatte og sklir på golvet, eg bryr meg ikkje med å plukka dei opp, eg orkar ikkje, eg er for trøytt, men eg veit at eg skal komma til å trampa i dei seinare.

Det var jo berre for ein augneblink sidan at eg sat på eit hotellrom i Bergen og gret fordi eg trudde me var ferdige med å amma, ho var ni månader gamal og nekta å eta. Det var jo berre nettopp at eg gav ho ein grautpose kvar einaste morgon for å få sova ein halvtime ekstra medan ho kosa seg gjennom den.

Og no. Ho er så stor. Held glaset og drikk med begge hendene. Et ei grillpølse i store jafs. Dekkar på bordet med rett bestikk til alle tre før middag. Legg fata i oppvaskmaskina etterpå. Matar veslesøster si med den same grauten ho sjølv pleidde å eta. Heng opp dressen sin på knaggen og legg støvlane sine i korga. Minnar oss på ting me har gløymt.

Og skrellar klementinene sjølv. Det er nesten ikkje til å tru. Eg blir panisk, prøver å hugsa sist gong eg filma ho, ansvaret av å foredla barndommen ligg så tungt på meg av og til.

Heldigvis at ho spør meg, klokka halv seks om morgonen, «er det plass i senga di, mamma?» og kryp opp på armen min. Også seier ho «du må sei at eg er den første babyen din» og då smeltar eg av kor mykje ho framleis skal trenga oss, sjølv om ho lærer så mykje kvar dag.

Så da seier eg det. «Du er den første babyen min». Og snusar ho i hovudbotnen, og minnar meg sjølv på at dette. Dette er faktisk barndommen hennar.

Sju

I dag er Edda sju månader. Hjelp! Tiden går for fort! Denne vesle snørrklumpen der er mi finaste veslesøsterjente. Og ho kjem alltid til å vera ein så spesiell unge for meg. Det trur ein jo ikkje etter å ha fått sinn første unge, at det skal kunna komma ein til som kan matcha det båndet. Men hjartet bygger nye rom, det er så fint. Og ungane er spesielle på heilt sine eigne måtar.

I dag har Edda vore på møte i to timar, trilla gjennom snøstorm og ete heimelaga fiskebollar til middag. Med meg og Jostein da, såklart. Ein ganske måndagsvibbete sjumånadersdag, altså.

Her er forresten Saga då ho var sju månader (under her!). Syns dei er så ulike? Føler at Jostein og eg har fått kvar vår jente, Edda er så lik på mi slekt og Saga blir meir og meir lik han for kvar dag som går. Ho fekk seg ski til jul, og nytta høvet i dag då det var snø til å gå litt rundt på garden. I helga skal me på hytta og då skal me stå på ski begge to. Kryss fingrane for meg, det kjem eg til å trenga. MVH neverski1990.

Den kjappe torsdagslista

Kor lenge sov du i dag?
I dag sov eg til klokka var kvart over åtte, då gjekk alarmen min og Edda vakna. Så låg me og slumra og kosa til klokka var kvart på ni og da gjekk eg inn og vekte Saga, som sov tungt på rommet sitt. Me har barnehageplass frå 8:30-15:15, men veldig ofte er ho ikkje i barnehagen før klokka er halv ti. Ganske luksuriøst og deilig. Forrige veke starta me sovetrening på Edda, og det har gått så fint. Altså, det er brutalt med skriking i starten, men i går kveld sovna ho klokka åtte, sov til klokka var halv fem i natt, fekk mat og sovna igjen (i senga si) til alarmen gjekk. Utruleg å berre få ligga tett i tett med mannen sin.

Kva har du gjort i dag?
Eg har hatt Edda-dag i dag. Jostein og eg deler 50/50 på permisjonen no, og har annakvar dag. Akkurat no er me i ein sånn ryddestim i heimen, så mykje av tiden då Edda sov sprang eg rundt og rydda forskjellig. Også har eg gjort innkjøp for Fredag, jobba med å setta opp den nye nettbutikken (me skal ha felles lagersystem på nett og butikk framover, mykje arbeid!), svart på eit intervju for Lev Landlig og betalt husleiga for butikken. Og baka ei banankake med fire bananer som var nesten beyond salvation. Svigermor henta Saga i barnehagen og i mellomtiden laga eg middag. I dag: kylling tikka masala á la Sarita. Det var stor suksess, eg er så forelska i middagsplanen vår. Nokre skreiv forresten i innlegget under her at dei ville sjå middagsplanen vår, og det syns eg er litt pinlig å visa fram men eg kan kanskje gjera det likevel?

Uansett. Svigers har vore her borte på kaffi (min favoritt er når Saga sit på kjøkkenbenken og hjelper meg med forskjellig: å vega opp kaffibønner og trykka på knappen i kverna, tømma over kaffien i filteret og skru på traktaren og sjå lengtande mot forfriskningane), banankake og Hakkebakkeskogen-filmen, og Saga holdt meg hardt i armen då piggsvinet ville eta Bestemor Skogmus <- så koseleg å få vera den vaksne som viser at det er trygt. Svigermor tok leggingen med Saga, så sjukt deilig å ha så mange ekstra armar som gir oss så mykje i livet. No har eg nettopp lagt Edda, og snart skal me finna ut kva me skal rydda for kvelden og sjå Escape to the Chateau som er min nye favorittserie I LIVET. Eg klarte ikkje å sitta stille då me såg den første episoden i går kveld. Ah, å ha fire sesongar framfor seg.

Kva gjer deg glad?
Akkurat no er eg generelt veldig glad. Eg er veldig glad i huset mitt, garden min, butikken min. Å rydda og føla at eg har oversikt over kva me har. At det er nye hyller i butikken som eg skal fylla med deilige nye varer til me opnar igjen. At eg har ansatt nokon éin dag i veka og kan fokusera på dei bitane av Fredag som treng meg mest. At me skal på hytta neste helg, og at Saga får prøva å stå på ski for første gong. At bildene mine heng på utstilling i Lærdal akkurat no. Å tenka på kva slags vårduk eg skal kjøpa meg. Å tenka på at sola kjem tilbake om berre to veker.

Kva tenker du mest på akkurat no?
2019 og kor vaksne me har blitt, alle saman. Folk driv og giftar seg og får ungar og hundar og hus og nye jobbar og det føles så surrealistisk og mest av alt så fint.

Korleis håpar du å avslutta dagen?
Ein liten skype med Caitlin i London, som eg saknar så det skrik. Håpar at Jostein skal laga ein forrykande gin tonic til meg (med grapefrukt og St-Germain!) og at me skal gjera noko konstruktivt ilag i kveld óg. Så himla klisje, men eg føler at dei neste månadane skal eg rydda meg meir forelska i mannen min. Pinlig! Men no skreiv eg det! God kveld!

 

Liste frå Elsa!

Så veldig kvardag

I dag var livet som mest kvardag det nokon gong har vore, trur eg. Eg stod opp medan det framleis var SÅ mørkt ute (det gjer eg aldri, lever eit luksusliv), dusja, skundta både meg sjølv og familien min gjennom frukost og påkledning også leverte me i barnehage før me rusha vidare til butikken og varetelling. Vart heilt SNURRETE i hovudet av det, men me vart ferdige. Eg og mine to ansatte (!), med Michael Jackson og kjeks som bensin. Saga vart henta i barnehagen klokka tre og såg brannmann sam og åt “næxx” (snacks) medan me gjorde oss ferdige i butikken. Så heim, Saga sovna i bilen og då ho vakna var ho så svolten som ho aldri før har vore og vart trist, ikkje sint, då fisken var for varm og me måtte blååååsa og blåååååsa. Me har fire og ein halv liter H-mjølk i kjøleskapet fordi me begge har handla det. Eg har tatt ut Trumf-bonusen min og brukt pengane på parfyme. Edda har hatt feber og raude kjakar i dag, eg trur det er tenner på veg. No har me lagt begge ungane våre og sit og lagar middagsplanlegging og et Ferrero Rocher som me aldri kom oss til i jula.

Det er så morsomt at folk seier dei vil ha eit meir ekte blogg- og instagrambilde. For dette er det.Så himla sexy måndagar er.  I andre kvardagsprega nyhende, dette er ting eg tenkjer på for tida:


I kveld lagar Jostein og eg vekemiddagsplanar av våre eigne favorittmiddagar. Fem veker lagar me, måndag til torsdag. Jostein er i Numbers-himmelen akkurat no. Det er sånn halvt deilig og halvt too much vaksenskap for meg. Men det er ganske fint å vita at me er sparte for mykje “kva skal me ha til middag”-tankar dei neste vekene, eg vil ha fri frå det ei stund no! Eg vart tipsa i kommentarane om denne bloggen nyleg, familiematblogg, og eg likar veldig godt vibben. Det er bra og heimelaga norsk kvardagsmat, men ikkje traust.

 

I romjula såg Jostein og eg denne krimmen, det er ein adapsjon av ein Miss Marple-krim, men utan Miss Marple. Såg den på Sumo, den var superbra. Me har óg sett på sesong to av American Crime Story, men eg fekk dødsangst så me måtte stoppa. Så no lengtar eg allereie mot laurdag og ny episode av RuPaul’s Drag Race All stars. Ser på altfor mange klipp av Truth or Drink. Andre TV-seriar me ser på akkurat no er The Final Table (og siklar!), og Marie Kondo på Netflix. Blir så inspirert. Flyttar på alt i huset. Skaffar oss nye møblar og tenkjer nytt om korleis me lever livet. Elskar sånt. Det er så sabla januar, men på ein herleg frisk måte.

Tenkjer så mykje på hagen min. Fine fine hagen min. Eksploderer av lyst til å så og planta. Hanna Wendelboe skreiv ein liten samanfatning av kva ho gjer i januar. Også likar eg dette innlegget hjå Atilio der ho startar sin såsesong. For to år sidan forkultiverte eg masse greier inne, og det kjem eg ikkje til å gjera så mykje av i år, utanom kanskje nokre squash- og agurktypar. Men tomater kjem eg til å kjøpa planter til frå jordbruksskulen i Aurland, og det meste anna skal eg berre putta rett i jorda. Litt forvirrande var det forrige sesong, då fekk me null rødbetar og lite pastinakk og sellerirot óg. Skal gjera research for å finna ut kva som gjekk feil. Kjøper alle frø her, dei er dei beste i Norge. I år skal me også ha type grønnkål og svartkål og purre óg, sånt som ein kan hauste langt utover hausten. Også skal eg plassera ting utifrå kor høge dei blir, så ikkje det står erter og skyggar for mangolden, som sist. Åh, i sommar skal eg berre grilla og laga salatar og fotografera bryllaup.

 

No skal me eta kveldsmat og sjå på TV!

Oh Dahlia

Kvart år, når våren kjem og eg byrjar å tenke på hagen vår, får eg heilt panikk når eg innser at toget allereie har gått. Dahlia-toget, altså. Men no more! 2018-Mariell tenkte at 2019-Mariell igjen kom til å gløyma dette, og skreiv derfor på kalenderen for 2.januar 2019: bestill Dahlia. Og no har eg gjort det! Eg har bestilt fleire typar Dahlia enn eg kjem til å innrømma her, men det er eg så verdt! Herregud som eg skal kosa meg med hagen min i sommar. I fjor snudde me berre ryggen til det totale rotet som var kjøkkenhagen vår og kosa oss med vår nye baby, men i år skal eg kosa meg med hagen óg, og dyrka så mange gode greier. Med Saga! I år kan ho jo faktisk vera med på sånt. For kvart år me bur her føler eg meg meir og meir knytta til årstidene og kva dei inneber for oss. Kanskje får me fleire Discovery-epler i år? Blir det like mykje moreller som i fjor? Eg gler meg til å sjå og læra mykje sånt i år. Snart skal eg bestilla frø óg, dei kjøper eg frå Solhatt og Runåbergs. Kva dyrkar de i år?♥

Bildene er frå denne bloggen, min blomsterinspo numero uno.

NINE

Her er mine best nine frå 2019, da. Haaaha, juuust kidding. Desse nydelege bildene er dei ni eg seinast har lagra på instagram. I 2018 slutta eg å lesa bloggar. Eg logga meg ut av bloglovin og logga aldri inn igjen. No har eg ein håndfull som eg oppsøker når eg har lyst, men å leva livet i loop, med konstant refreshing, har eg lagt bak meg og det var ein sånn lettelse. Instagram, derimot, held fram med å vera ein sånn inspirasjonsboost for meg og ein nødvendighet når eg researchar og tek inn nye varer og brands til Fredag. Så, her er nokre bilder eg har spart av forskjellige grunnar i det siste. Enjoy!

  1. Guuuud det er så mykje herlege saftige bilder på @vangoghdetails. Dei legg ut små detaljar av Van Gogh-maleri, vil trykka dei opp i ein gonger ein meter og henga opp.
  2. @saarmanche malar så nydelege delikate maleri at eg får lyst til å skriva historiar rundt dei. Elskar når det skjer.
  3. Og heime hjå @saarmanche ser det så luftig og reint ut, som det aldri kan sjå ut heime hjå meg men er fint på bilder.
  4. Vart heilt gal av kor fint dette var. Ein stor del av meg skrik at å gå med Chanel-bånd i håret i 2019 er det same som å henga Acne-posar på veggen i 2010 (been there). Litt harry, men også veldig fint og reint. Frå @jessalizzi.
  5. Dei finaste kaféane er i København, og dit lengtar eg alltid. Mot mi beste Frøy som bur der og å leva ut min danske fantasi. I 2019 skal me på interrail (!!) og då håpar eg at me skal få ein dag eller to i København. @chloecleroux
  6. @littlekinjournal legg ut bilder av born som er så vakre og så fjerne frå småbarnslivet som eg kjenner det. Ungar som sit i ro, som held blomar, som ser i kamera. Lurer på korleis dei andre 99% av kamerarullen ser ut dog, ehe.
  7. Me driv med eit byggeprosjekt i huset no i vinter! Me skal bygga sovealkovar på soverommet til Saga, så Edda kan flytta inn dit og dei får dela rom når ho er litt større. Såg desse nye alkovane hjå @whatdecoratesmyday og skreik (!) av inspirasjon. Eg tek med meg mykje frå det dei har gjort: tapet, rammer rundt, gardin, innebygd oppbevaring. MMM så mykje snacks her.
  8. Denne rosa fantasien frå @mentaylunares lagra eg fordi det minna meg sånn om meg sjølv då eg var 21 år. Bildene mine skulle sjå nøyaktig sånn ut. Men resten av leiligheten var eit fullstendig kaos og med svart forferdelig skinnsofa som aldri kom til internett.
  9. Denne godteskåla frå @trinesblend (ein av mine favorittkvinner på instagram!!) fekk meg til å bli sååååå sugen etter nye hårgreier.

Scones og litt lett eksistensialisme

Hei, fine dykk. Korleis har de det? Eg har starta året med å bli sjuk, men det er ålreit óg igrunn. I dag har eg ansatt nokon som skal hjelpa meg i butikken i år, og skrive ei lang liste over produkt eg vil utvikla i år. Det føles bra. Ambisiøst og skummelt og bra. Sånt som ein kan driva med når kroppen ikkje klarar noko men hovudet er as skarpt as ever (ehe). Akkurat no driv me sovetrening med Edda, eg sit her med kjeven så spent som ein pianostreng. Det er hardt, men det funkar. Me er på dag to og allereie er det så mykje betre.

Men eg drøymer meg bort til andre juledag, då Saga og eg laga sjukt gode og kjappe scones. Så sat me rundt bordet, me tre, den originale familien, medan veslesøster sov i vogna si, me tente eit lys og åt varme deilige scones og prata om livet. Så herleg at livet veks og blir større med dei samme ingrediensane, den einaste skilnaden er tid. I byrjinga av 2018 var ho så lita og kunne så få ord og hadde kort hår som byrja å krølla seg i nakken. Og no pratar ho i lange komplekse setningar og har hestehale og hugsar nøyaktig alt og passar på at Jostein og eg dekker av bordet etter middagen (litt pinlig, eller?).

Men uansett. Scones. Det var det eg kom hit for å snakka om (og medan eg har skrive denne oppskrifta har Edda sovna, heldigvis). Her kjem oppskrifta:

 

SCONES
8 stk / 2-3 personar

4 dl kveitemjøl
2 ts bakepulver
ei klype salt
50 g godt, kaldt smør
2 dl mjølk

Skru ovnen på 250 grader, og kle eit bakebrett med bakepapir. Bland dei tørre ingrediensane, og ha oppi smøret. Bruk fingrane til å pressa smøret inn i blandingen, til du har ei sandete blanding. Ha oppi mjølka og bland alt saman fort, ikkje bland for mykje. Deigen skal vera klissete. Ha litt mjøl på hendene og lag til 8 nokonlunde like deigar på bakebrettet. Steik midt i omnen i 12-14 minutt. Serveringsforslag: Brie og jordbærsyltetøy. Honning og grovkverna svartpepar. Honning og vellagra ost (gjerne cheddar). Lemon curd.

Bonjour 2019!

2018 var eit ekstremår for oss. Det var eit hardt halvår fram til sommaren, også vart det hardt på andre måtar. Men å føda Edda var verkeleg det finaste som skjedde i år. Såklart. Men óg fordi eg fram til det hadde det så innmari tøft i kroppen og i hovudet. Og å vera trøytt og vera støl og sår og alt det som kjem etter ein fødsel, var liksom ingenting i forhold til graviditeten. Og eg hadde aldri turt å tru at det skulle bli så bra, då eg stod der i byrjinga av 2018 og mest berre ville vera åleine. Og mest var åleine óg. Eg trakk meg inn i skalet mitt der eg fekk passa på meg sjølv og ikkje slapp nokon inn. Om kvelden låg eg på varmekablane på badegolvet fordi eg a) hadde så vondt i bekkenet og b) ikkje orka å vera rundt noko anna menneske. Eg gjekk heime åleine med Saga, medan Jostein jobba sitt livs viktigaste jobb med teaterstykket Gjesmearkivet, og berre gjentok mantraet “halv fem, halv fem, halv fem” for då kom svigerforeldrene mine heim og kunne ta over omsorgen av Saga.

Derfor føles det som ei så enorm gåve å få reisa ut av dette året med mindre stress, ingen smerter, meir kjærleik i livet og ein inspirasjon i heile meg. Eg har hatt den finaste jula nokonsinne, det er noko mystisk som har skjedd med meg i år: eg har lært meg å slappa av. Og eg har lært meg at jul ikkje er denne opphøgde magiske greia som eg har bygd det opp til heile livet og ønska at det skulle vera (også alltid vore skuffa, alltid hatt ein verk i brystet). Eller kanskje enda bedre: kanskje treng eg ikkje lenger at det er perfekt, at det er det siste håpet for året og dermed blir så panisk emosjonelt. Og dermed fekk det vera det det er; mange dagar på rad med fri frå jobb saman med dei viktigaste folka i livet, god mat, god vin og tid til å synka inn i stunda. Det har gjort meg så godt at me tek nokre dagar til med nissebøker og god mat og juleserviset og familie og duplo og juletre og ro.

Også, 2019. Då skal du få sjå kva eg har på lager.

Tusen takk for enda eit nydeleg år, for at de støttar opp om meg og familien min, og ikkje minst om Fredag. Det betyr alt. Alt, alt, alt.