sånt som blir att.

Chichester Marina
foto.

på loftet hjå foreldrene mine, i ei øskje saman med andre ting eg ikkje orkar å sjå på kvar gong eg er der, ligg det ein blå treboks. eg snikra den i sløyden då eg var 12 år og så betatt av ein gut at eg ikkje kunne gjera noko anna enn å snikra ein boks i sløyden, mala den blå og skriva initialane hans på den med paljettar eg limte på med limpistol. heldigvis hadde mi beste venninne same initialar, så eg kunne halda det for meg sjølv og kanskje var det ingen som såg dei lange blikka over skulegården. seinare skulle me bli eit par, eg og han, i kanskje ei veke varte det, me var bestevenner også kjærestar og me kyssa aldri sjølv om alle andre ville at me skulle det. me slo opp via sms, og to veker seinare møtte eg jostein.

i trøndelag ligg det ein båt med mitt namn på, MARIELL i store bokstavar. den ligg trygt knytt til kaien, skvulpar mot brygga, høyrer på vatnet som prøver å komma seg inn. båten skal seljast, men ingen skal kjøpa den. så da står den berre der og ventar enn så lenge, lengtar etter det opne havet. den visste jo ikkje at kreften kom til å spre seg, og det gjorde ikkje me heller.

i det 100 år gamle huset me bur i kvar gong me er heime, huset som har sprekkar i vindaugskarmane og dryppande kranar, der står det, i kjøkenskapet, ein kopp. ein prikkete kopp som har stått på akkurat same stad sidan den vart kjøpt, eller ikkje heilt, men sidan den kom i hus i alle fall. før me skulle ta flyet heim frå london pakka eg koppen inn i strømpebukser så den aldri i livet kunne knusa, men då eg kom fram, med koppen eg hadde vakta så godt, venta ei melding. ei blinkande brennande melding som gjorde at koppen aldri kom fram dit den skulle, som forklarte kvifor koppen aldri skulle vore kjøpt i utgangspunktet. så no står den der, stille heimsøker den kjøkenskapet og kvar gong eg ser den tenkjer eg på kvar koppen egentlig skulle stått og på kor rart det kan vera, å passa på at ein kopp ikkje knuser, å vakta den tett mot hjarta som det aller, aller viktigaste, den får aldri knusa, ikkje så lenge eg bestemmer, den får ikkje også gjer han det likevel.

*translation:
a text i wrote about the things that remain after the people are no longer there. in my case: a blue wooden box i made with a boy’s initials on it. my grandfather’s boat that has my name on its side. a mug i was supposed to give to my best friend before it fell apart. it just stands there, in the cupboard, reminding me of her.

Skriv en kommentar

Your email address will not be published. Required fields are marked *