auge og tær og ein boks full av myntar.

bawkbawk

 

dagen før dei kjem for å besøka meg i london ser eg på meg sjølv i spegelen i eit kvarter. studerer ansiktet mitt frå forskjellige vinklar, konkluderer om kva som kom frå kven. mamma sine høge kinnbein og augebryn. pappa si hake. nasen er delt på midten og resten er berre meg.

då eg var liten hadde eg ein hjarteforma føflekk i bakhovudet. iblandt leitar mamma etter den under alt det raude håret mitt. iblandt finn ho den, iblandt ikkje. og eg lurer på korleis det må vera å vera mamma og tenka tilbake på den kjensla ein har i magen, i fingrane, i tårekanalane, når ein nettopp har blitt mor for aller første gong. på nittitalet. med langt brunt hår og store collegegensarar. av og til saknar eg foreldrene mine sånn at det gjer vondt i sjela, som om nokon har satt fast ein fiskekrok i grunnmuren min og drar i den på søndagar når eg et voksen middag eller når eg ser filmar eg elska som born.

den første filmen eg kjøpte sjølv var pocahontas. eg trur eg var seks år, og eg sparte pengar heilt sjølv. kvar dag fann eg nokre kroner her og nokre kroner der, mellom sofaputer og i lommene til pappa, og eg la dei i ein tom ferrero rocher-boks som låg att etter eit middagsselskap eller ei jul. og kvar dag talde eg dei myntane og skymta over vegen til narvesen. ein dag var det berre nok. eg hadde mista tenner eller hatt bursdag og på mirakuløst vis var det nok pengar i boksen til den der filmen som eg hadde ønska meg så himla lenge. pappa skreiv på ein lapp til betjeningen at eg fekk lov til å kjøpa den, for egentlig var det sju års aldersgrense. snirkleskrifta som nesten berre eg forstår uansett kor vanskelige ord som står.

eg marsjerte over den lille vegen som vanligvis var strengt forbudt og veldig farlig. pappa stod på den pittelille balkongen og fulgte med heile vegen. eg satte boksen min på disken og gjekk heim med film, plakat og seks kroner skramlande i den gjennomsiktige boksen. kvar gong eg ser pocahontas no er det som om nokon plasserar meg der igjen. i den boksen med seks kroner, i den lille leiligheten der lillesøster ein gong sat fast tunga bakerst i kjøleskapet og ein annan gong måtte bli henta med luftambulanse etter ei heil flaske hostemedisin.

søster har brune auge. mamma sine brune auge. dei augene som pappa håpte å få sjå dei sytten lange dagane på haukeland sjukehus, mens han sat der i det samme rommet og las bøker om tempelriddarar og nordisk historie, mens ho sov og drømte dei villaste ting om brannar og syklar og konspirasjonsteoriar. tærne mine er nesten identiske med pappa sine, pappa sine tær som låg nakne i sjukehussenga etter operasjonen, etter dei hadde fjerna den lille klumpen med vondt i han, med store men små presise maskiner. då han spurte mamma om ho ville gifte seg med han. igjen. desse etasjane på haukeland som eg håpar eg aldri aldri må sjå igjen.

det er desse stadene ein kjem tilbake til når ein ser seg sjølv i spegelen for lenge. ting blir knekt ned i gener og molekyl og tilfeldigheit, nokon minutt i to personar sin kvardag som resulterte i noko så absurd som ein sjølv. om ein ser ekstra godt etter så ser ein alle dei kveldane med albert åberg, alle dei små tinga som ein prøvde å gøyma i skuffer og i blåmønstra dagbøker med hengelås, alle navna ein har skrive med blyant ved sidan av sitt eige også viska ut att.

pappa pleier å sei til meg at den personen eg er i dag kjem eg til å vera resten av livet. halvt mamma, halvt pappa og resten berre meg.

translation:
a text i wrote, in norwegian, about my parents and how sometimes it’s hard to have them and how sometimes i think of how hard it must be to be one. i’m half my mom and half my dad and sometimes i miss them so much my soul aches.

Skriv en kommentar

Your email address will not be published. Required fields are marked *