bukowski




bileta er linka

me møtast på ein bar, eg er ute med folk eg ikkje likar og du er aleine.
ny i byen. du tipsar bartenderen om ei bukowski-bok og eg klarar ikkje å
motstå å visa deg tatoveringen min. du er imponert, spør om det gjorde
vondt. (ikkje så vondt som å få hjartet knust.)

i byrjinga kjøpte
du blomar. ikkje bukettar men potteplanter, du vil ikkje gi meg blomar
som ikkje var levande, seier du og eg tykkjer det er rart men fint. du må
gå på jobb ein dag me et lunsj. det er haust og litt kaldt i lufta, men
akkurat nok. eg følger deg og går oss vill, me kyssar opp mot alle
husveggar me kan. du held meg akkurat passe hardt. klemmar og håndtrykk
er som å koka egg. om ein klarar å perfeksjonere balansen mellom hardt
og mjukt er ein ein vinnar. du kjem deg aldri til jobben, for me må gå
heim. me må utforska kroppane til kvarandre, du må skriva med blekk på
kroppen min, du skriv lange matematiske utgreiingar, kven skulle trudd
at det var sexy.

hausten vart til vinter og det vart du óg. det
som hadde råtna lenge i augene dine, fra lenge før mi tid, fekk endelig
frysa til is, is som rann over, som ein blender som stod på fullt og
knuste deg fra innsida og ut. du visste det ikkje da, men eg var redd
deg. ikkje fysisk, men redd for at du skulle reisa. at isen skulle få
deg til å gjera noko som fekk deg til å forsvinna. smelta vekk, til
ingenting.
eller til vatn, og oversvømma meg og livet mitt som var
ingenting før deg, men alt etter.

biletet ditt heng på veggen i
gangen og innimellom stoppar eg opp, kanskje medan eg knyt skolissene eller sjekkar luggen i spegelen ved sidan av, for å sjå etter i augene dine om det
var noko der eg ikkje såg.


a text i wrote, try the google translator although it’s hopeless.

Skriv en kommentar

Your email address will not be published. Required fields are marked *