på eit sjukehusrom med ballongar, raude gule grøne blå.


kjeldedet er vanskelig å vita kvar grensa går for kva som er for sårt og ikkje å skriva om her, kva som er for privat eller personlig eller korleis ein skal formulera seg for å trippa på tå rundt eit ope sår. kvar grensa går mellom å skriva store raude ord i ei notatbok mot å skriva det så heile internett kan sjå. for det som har stått i store bokstavar i hovudet og på papir dei siste dagane er tre enkle ord: pappa har kreft. kreft kreft kreft. fem bokstavar som er heilt ufarlige kvar for seg men saman skapar klumpar i magen på venner og familie, naboar og svigerforeldre. klamme håndflater og mascarasøl på puta ein onsdag i mai.

det går bra. om nokon andre hadde vore i same situasjon og sagt det til meg hadde eg tenkt at det kun var ei overlevelsesmekanisme, å repetera for seg sjølv at det går bra. men eg veit at det går bra. dei fant det tidlig og cellene er ikkje så sinte på pappa heller. men det er rart at han er den samme personen berre med celler som vil eta han i kroppen. om eit par veker reiser me til bergen for at pappa skal gå i kvit kjole og bli operert. og sidan han ikkje kan eta kake får han ballongfest på rommet i alle fargar han vil ha, raude gule grøne blå.

(og eg har det fint. eg lovar.)


just a little entry to let you know that my father was diagnosed with cancer this week. he’s going to be fine and i am too.

 

Skriv en kommentar

Your email address will not be published. Required fields are marked *