om sakn.

når folk snakkar om sakn seier dei at dei har vondt i hjartet, at dei har hjartevondt, at hjartet lengtar. eg elskar hjartet i si fantastiske anatomiske form, men for meg stemmer det ikkje at smerten frå sakn bur i brystkassa. for meg ligg den i håndledda, og eg har brukt lang tid på å finna ut kvifor men no skjønnar eg. eg bøyger håndledda når eg snurrar håret hans i fingrane når me sussar og når det er kaldt brukar eg håndledda som krokar for å dra han heilt inntil, så tett som det ikkje går an. når eg klemmer han hardt hardt bakfra medan han spelar piano. når eg sjølv prøver å spela, når eg snakkar i telefonen med han og han er altfor altfor langt vekk(sjølv om det berre er ein time). 

håndledda bøyger seg. utan han hadde håndledda mine vore heilt beine, eg hadde ikkje kunna kle på meg sjølv eller laga mat eller skifta kanal på tv. for alltid på history channel og for alltid miserabel. difor er det fint å ha den finaste kjærasten i verda, så eg kan stå på hender og kjevla pepperkakedeig og legga eyeliner med tre prikkar. 

Skriv en kommentar

Your email address will not be published. Required fields are marked *